ΟΝΟΜΑΣΙΕΣ ΤΟΥ ΥΜΗΤΤΟΥ

Η λέξη είναι πανάρχαιη, όπως και η άλλη πιθανή ονομασία του, "Υμησσός".
Σύμφωνα με τον Ν. Νέζη, συγγραφέα και ορειβάτη, η λέξη Υμηττός προέρχεται από την προελληνική λέξη Ουμάιτ ή Ύμητ, που σήμαινε σκληρός, βραχώδης τόπος. Κατά κάποια άλλη εκδοχή, προέρχεται από διαδοχικές παραφθορές της λέξης θύμος (=θυμάρι). Θύμος - θυμέτ - υμέτ - Υμηττός.

Σ' ένα τούρκικο ταπί (κτηματικός τίτλος) του 1761 εμφανίζεται το βόρειο τμήμα του Υμηττού ως Ντελή Νταγ (Τρελοβούνι) και το νότιο τμήμα ως Καρά Νταγ (Μαυροβούνι).
Σ' ένα σιγίλλιο (εκκλησιαστικό έγγραφο) του 1782 το βουνό αναφέρεται ως Υμήττειον όρος.

Σήμερα έχει επικρατήσει η αρχαία ονομασία του, αυτή που αναφέρει και ο Παυσανίας στα "Αττικά" του: "...όρη δε Αθηναίοις εστί ... και Υμηττός".

Ο Υμηττός παλιά ονομαζόταν αλλιώς και «τρελλός». Οι εξηγήσεις διάφορες: Οι παλαιοί κάτοικοι της Κάτω Ιταλίας (Μεγάλη Ελλάδα) την λέξη Υμηττός την πρόφεραν Υματτός που απο παραφθορά έγινε Μάττο (τρελλός). Αργότερα οι Φράγκοι της Αθήνας ερμήνευσαν τον Μάττο στους ντόπιους ως Τρελλό. Άλλοι πάλι λέγανε πως οι μέλισσες που τρυγούσαν το θυμάρι στροβιλίζονταν σαν «τρελλές» στον αέρα, μεθυσμένες σαν από κάποιο δυνατό ποτό, γι' αυτό πήρε και το βουνό την ονομασία Τρελλός ή Τρελλοβούνι.
Γεγονός είναι πάντως ότι λόγω του ονόματος αυτού, κυκλοφορούσε παλαιότερα, σαν ανέκδοτο, πως οι Αθηναίοι πρέπει να είναι τελείως παλαβοί, διότι δεν θα μπορούσαν να είναι τίποτε άλλο οι άνθρωποι εκείνοι που ζουν σε μια πόλη στην οποίαν ο ήλιος ανατέλλει από τον Τρελλό και δύει στο Δαφνί (περιοχή δυτικά της Αθήνας)!

Εκτός από Τρελός, ο Υμηττός ονομάζεται και «Κούφιος» επειδή έχουν βρεθεί περισσότερα από 50 σπήλαια και βάραθρα